Nilüfer

İnsan bazen bir kelimenin gölgesinde büyür. Birinin ağzından dökülen küçük bir “gibi” kelimesi, çocuk kalbine koca bir Araf bırakır. Ben de o kelimenin içinde, eksikliğiyle konuşan bir bedenin sessiz yolcusu oldum. Aynalar beni hep gölge gösterdi; sustum, sessizliğin elbisesini giydim ve Hz. Musa’nın akıntıya bırakılan tabutu gibi yalnızca içimde bekledim.

Seçmediğim bir bedenle geldim dünyaya, tıpkı herkes gibi… Ama kim olmaya karar vereceğim, yolun devamında saklıydı. Yıllar boyunca “kimse” ile “kim olmak istediğim” arasında kaldım. Eksikliğimin ölçüsünü soramadım kimseye. Ne kadar eksiktim, ne kadar eksilecektim yahut eksik olmak fazlalığa yer açmak mıydı, bilmiyordum… Ve bilmiyordum; eksiklik denen o ince sızının omzuma bir kader kuşu olarak konup Hüzün İmparatorluğu’nda birkaç coğrafya kurduracağını.

Devamını Göster